روزنوشت هفدهم – ماجراجویی‌های فرانسوی

احتمالن همه شما در مورد اتفاقاتی که در مذاکرات هفته پیش در ژنو رخ داد و مخالفت وزیر خارجه فرانسه با امضای توافق‌نامه بین گروه ۵ + ۱ با ایران شد، هستید. سیاست‌های راست گرایانه دولت فرانسه در یک سال گذشته که از اعزام نیروهای نظامی فرانسوی به مالی برای مقابله به گروه‌های اسلامگرای مخالف دولت مرکزی اون کشور شروع شد تا حمایت همه جانبه از حمله نظامی به سوریه که توسط دولت سوسیالیست فرانسوا اولاند دنبال میشوند عمدتن با هدف تامین خوراک تبلیغاتی داخلی برای فرانسویانی هست که خصوصن از سیاست‌های اقتصادی دولت راضی نیستند به نحویکه نظرسنجی‌های انجام شده در یک سال گذشته حاکی از محبوبیت بسیار پایین ریس جمهور این کشور هستند. به نحویکه در ماه سپتامبر گذشته میزان محبوبیت وی به پایین‌ترین سطح خود یعنی ۲۳٪ رسید که تنها اندکی از رکورد پایین‌ترین محبوبیت روسای جمهوری فرانسه (۲۲٪) است که برای فرانسوا میتران دیگر رییس جمهور سوسیالیست این کشور در سال ۱۹۹۱ ثبت شده است.

اما در مورد برخورد فرانسه با پرونده هسته‌ای ایران به نظرم موضوع تنها محدود به جلب نظر رای دهندگان داخلی نیست و بخشی همانطور که امیر پایور در گزارش بی بی سی هم بهش اشاره میکنه در جهت جلب توجه کشورهای عرب خلیج فارس برای توسعه مناسبات اقتصادی و امنیتی هست. البته به طور مشخص در مورد صنعت حمل و نقل هوایی که در گزارش بهش اشاره میشه به نظرم خیلی مصداق نداره چرا که تصمیمات مرتبط با ناوگان شرکتهای هواپیمایی تابع پارامترهای پیچیده‌ای هست و مثلن با حمایت یا عدم حمایت پاریس از توافق‌نامه هسته‌ای با تهران دست‌خوش تغییر قرار نخواهد گرفت. ولی به نظر من موضوعی که بیشتر برای فرانسه اهمیت داره جلوگیری از ورود آمریکا به بازار ایران خصوصن حوزه انرژیه. چرا که در سی و اندی سال گذشته به سبب روابط خوب فرانسه با ایران بعد از انقلاب این کشور توانسته در غیاب آمریکا قراردادهای عظیمی را با ایران ببنده و سود کلانی را به جیب بزنه. به عنوان مثال شرکت فرانسوی توتال برای سال‌های متمادی بزرگترین پیمانکار توسعه طرح‌های نفت و گاز کشور بوده و حتی در زمانیکه در سال ۱۹۹۶ ایالات متحده قوانین سخت گیرانه‌تری برای تحریم علیه ایران تصویب کرد با لابی دولت فرانسه شرکت توتال از این تحریم‌ها معاف شد و تنها در سال ۲۰۱۰ با رفتن پرونده ایران به شورای امنیت و تحریم‌های اتحادیه اروپا بود که توتال ناچار به ترک ایران شد. در کنار اون شرکت تالس هم که تاسیسات راداری کنترل فضای کشور را فروخته در نبودن رقیب قدرتمندش یعنی ریتیون آمریکا تونست سیستم نصفه نیمه‌ای را با قیمت کلان به ایران بفروشه. یا در بخش نرم‌افزار هم شرکت‌های فرانسوی در زمانیکه تحریم‌های بین‌المللی اجازه حضور شرکت‌های آمریکایی را در بازار ایران نمیداد قرارداد توسعه و طراحی سیستمی برای سازمان تامین اجتماعی و همچنین نظام یکپارچه مالیاتی کشور را بستند.

بنابراین بیراه نیست اگر تصور کنیم بخشی از دلخوری فرانسه از شرایط فعلی عادی شدن روابط با ایالات متحده و به تبع اون باز شدن بازار ایران به روی شرکت‌های چند ملیتیه که یقینن منافع فرانسه را در ایران به خطر خواهند انداخت.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>