ماجراي سفر آقاي رييس …

امروز موضوع پاسخ آقاي رييس به پرسش خبرنگار بي بي سي در مورد موضوع تعداد نفرات هيات ايراني و هزينه‌هاي سفر موضوع داغ شبكه‌هاي اجتماعي بود. خصوصن كه به دليل فاصله زياد ميكروفن و گنگ بودن پاسخ فضا براي برداشت‌هاي متفاوت مساعد شد. البته بهمن كلباسي در نوشته‌اي كه دقايقي پيش در وبلاگ خبرنگاران بي بي سي نوشته موضوع را تشريح كرده و شبهات پيش آمده را برطرف كرده. اما مضوعي كه براي من به شخصه در اين مورد جالب توجه بود و هرچند موقعي كه ويديوي اول را ديدم چون تصور ميكردم چيز ديگري كفته شده، بسيار متاسف شدم ولي الان كه موضوع روشن شده شايد از بابت ادبيات گفتاري موضوع تغيير كرده باشد ولي در اصل موضوع كه جناب رييس خود را موظف به پاسخگويي به سوالات اصحاب رسانه ندانسته و با تمسخر از كنار موضوع به اين مهمي مي‌گذرد تفاوتي ايجاد نمي‌كند.

در جريان اتفاق اخير و موضوع تعداد نفرات و هزينه‌هاي هيات همراه كه در مجلس نيز مورد سوال واقع شده و بايد منتظر ماند و ديد پس از مراجعت ايشان موضوع در مجلس چگونه بررسي خواهد شد، ياد سفر هفته گذشته خودم به سفارت ايران در كانبرا افتادم. در نوشته‌اي كه مدتي پيش در مورد نحوه برخورد سفارت در تماسهاي تلفني و رسيدگي به درخواست‌ها نوشته بودم و آنجا گلايه كرده بودم كه زمانها به طرز غيرقابل توجيهي طولاني است و تنها 3 روز در هفته به امور كنسولي پرداخته مي‌شود. برداشتم اين بود كه كارمندان سفارت كم كاري مي‌كنند و خود را موظف به انجام كارها در زمان مقرر نميدانند ولي زماني كه حضوري به سفارت رفتم متوجه شدم كه نه تنها موضوع كم كاري در ميان نيست بلكه در كشوري كه برابر آمار رسمي بيش از 22000 ايراني متولد ايران در آن سكونت دارند و به همين نسبت نسل دوم مهاجرين و دانشجو، بخش كنسولي سفارت تنها يك كارمند داشت كه در تمام مدت جند ساعتي كه من در آنجا بودم مدام در حال رفت و آمد به اتاق كنسول و بردن و آوردن مدارك و غيره بود. قابل ذكر است كه ايران در استراليا كنسولگري نداشته و تمام امور مربوط به ايرانيان بايستي از طريق سفارت انجام شود. به نحويكه حتي ساده ترين كارهايي نظير تاييد نامه استغال به تحصيل دانشجويان ايراني نيز بايد به سفارت فرستاده شده و تاييد شوند.

آنروز در سفارن ايرانياني را ديدم كه روز گذشته از پرت در غرب استراليا به كانبرا آمده بودند و شب را در شهر گذرانده بودند ولي ناچار بودند كه در صف انتظار طولاني كه در اثر ازدحام درخواستهاي دانشجوياني كه حضوري براي تاييد نامه اشتغال به تحصيل آمده بودند منتظر بمانند. يا 2 شهروند خارجي را كه مدت زمان مديدي در طف منتظر بودند و متعجب از اينكه چطور با اين همه مراجعه كننده تنها يك نفر در حال پاسخگويي است. در حاليكه بيشتر كشوهاي خارجي در استراليا براي تسهيل امور شهروندانشان و نيز مراجعين ساير كشورها حداقل در سيدني كنسولگري دارند. و در كنسولگري‌هايشان 2 يا 3 باجه مخصوص رسيدگي به امور شهروندان خودشان و يك يا دو باجه هم براي رسيدگي به ساير مراجعان وجود دارد. در حاليكه در مورد سفارت ايران به دليل كمبود نفرات همان واحد كنسولي در داخل سفارت نيز توان پاسخگويي به درخواستهاي مراجعين را نداشته و به همين دليل زمانها بسيار طولاني مي‌باشند چه رسد به داير كردن دفتر كنسولي در سيدني. سوالي كه بدون پاسخ است اينكه چرا ساير كشورها 10 يا 20 نفر را در هيات نمايندگي خود براي نشستهاي بين‌المللي مي‌برند و در عوض كارمندانشان براي رسيدگي به امور شهروندانشان در بيرون كشور و نيز نمايندگي شايسته كشور در سفارتخانه‌هايشان به مراتب بيشتر است اما …

نظر در “ماجراي سفر آقاي رييس …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>