این راه بلند افتخار

بالاخره آنچه روزها و هفته‌ها بود منتظرش بودیم بوقوع پیوست. اسکار ۸۴ام برگزار شد و شد آنچه همه آرزویش را داشتیم. همت والای اصغر فرهادی و تیمش و ذهن خلاق او در آفرینش این فیلم زیبا توانست با بیان درد مشترک همه آدمیان پلی شود برای ارتباط در روزگار و زمانه‌ای که همه از جدایی و تقابل و برخورد می‌گویند. در روزهایی که نگاه جهانیان به سبب ماجراجویی‌های عده‌ای در کشور متوجه ایرانی است که می‌رود تا منشا بحران جدیدی در جهان باشد،‌ اصغر فرهادی منادی صلح شد در پر مخاطب ترین واقعه سینمایی جهان که میلیونها نفر به صورت زنده در حال تماشای آن هستند وقتی که گفت:

سرزمین من فرهنگ کهن و غنی دارد که زیر غبار سنگین سیاست مخفی شده است. جایزه ام را به مردمم تقدیم می کنم. مردمی که مخالف خشونت هستند و با تمدن ها و فرهنگ های دیگر سر سازگاری دارند.

سینمای ایران تا رسیدن به این جایگاه راه درازی را پیموده است. اهل این حرفه در طول سالیان تمام مساعی خود را به کار گرفتند تا سینمای مستقل راه خود را بپیماید و رشد کند هر چند در طول این سال‌ها همیشه (همچون همه عرصه‌های دیگر) قربانی سیاست‌های نخبه کُش بوده ولی نشان داده که تا چه حد پیشرفت کرده و توانسته جایگاه خود را در سینمای جهان باز کند. راهی که بزرگانی چون علی حاتمی، بهرام بیضایی، مسعود کیمیایی، داریوش مهرجویی، ابراهیم حاتمی کیا، بهمن فرمان آرا، رخشان بنی اعتماد، تهمینه میلانی، عباس کیارستمی، بهمن قبادی و … را در پیشینه خود دارد. آنچه امروز اتفاق افتاد نشان داد که اگر چه سینمای ما امروز ناگزیر از تحمل بار سنگین سیاست‌مداران بی تدبیری است که تنها هنرشان ایجاد محدودیت در راه حرکت هنر و هنرمند است ولی همت هنرمند بی انتها است و هر چند قدرت حاکم می‌تواند راه رسیدن به آرزوها  را سخت و پر پیچ و خم نماید ولی هرگز نمی‌تواند مانع از دست‌یابی به آنها شود.

در انتها دوست دارم جمله‌ای را که راجر ایبرت در مورد این فیلم گفته بیاورم که خود گویای همه این مسایل است:

در حالیکه در خطابه‌های برخی از سیاستمداران عصبانی و دوآتشه آمریکایی ایران به عنوان کشوری مشتاق شروع یک جنگ اتمی ترسیم شده، این فیلم تصویر واقعی ایران امروز را نمایش می‌دهد. کشوری که در آن مردمش در تلاشند تا کارهای درست را انجام دهند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *