خداحافظ A340 …

در ماه نوامبر امسال شركت هواپيمايي ايرباس در خبري كوتاه اعلام كرد كه آخرين فروند از سري ايرباس 340 خود را توليد و پس از اين تصميم گرفته كه توليد اين مدل را متوقف كند. خبري كه هرچند در جاي خود خيلي مهم بود ولي با توجه به سابقه فروش اين مدل در ساليان اخير غير قابل پيش‌بيني نبود.

اين مدل كه براي اولين بار در سال 1987 به بازار عرضه شد داراي چهار موتور بوده و در زمره هواپيماهاي پهن پيكر دوربرد محسوب مي‌شود. بسته به مدل و نيز تركيب چينش صندلي‌ها گنجايش 375 تا 440 مسافر را دارد. شركتهاي هواپيمايي لوفتانزا و اير فرانس اولين مشتريان اين مدل بوده و در ماه مارس 1993 براي اولين بار اين هواپيما را در برنامه پروازي خود قرار دادند. از آن تاريخ تا ماه سپتامبر سال جاري ايرباس 377 درخواست خريد براي اين مدل دريافت كرد كه 375 فروند آن را تحويل داده و در اين بين مدل A340-300 با 218 فروند موفق‌ترين مدل اين مجموعه است در حاليكه مدل A340-500 با فروش تنها 40 فروند شكستي بزرگ در بين ساير مدلهاي اين مجموعه به شمار مي‌روند. شركت هواپيمايي لوفتانزا با در اختيار داشتن 59 فروند از اين هواپيما مشتري اصلي اين مدل بوده و بزرگترين ناوگان اين مدل را در اختيار دارد.

شايد مهم‌ترين چيزي كه در خصوص اين مدل هواپيماي ايرباس در خاطرات باقي‌ مانده جدالي بود كه در آن دوران بر سر شعار تبليغاتي منتخب ايرباس براي اين مدل بين اين شركت و رقيب ديرينه‌اش بوئينگ در گرفت. در آن سالها ايرباس با معرفي مدل A340-600 خود و در آستانه نمايشگاه هوايي فارنبورو انگليس شعار

“The Airbus A340. 4 engines 4 long haul,”

(ايرباس A340، چهار موتور براي مسيرهاي دور) را براي تبليغات خود برگزيد كه آغازگر جنجالي بود كه به رهبري بوئينگ در اين خصوص به راه افتاد. بوئينگ ادعا مي‌كرد كه اين شعار گمراه كننده بوده و عملا باعث ايجاد وحشت در بين مسافراني مي‌شود كه با هواپيماهاي دو موتوره پرواز مي‌كنند. اين مهم از اين جهت براي بوئينگ حياتي بود كه اين شركت علي‌رغم اينكه بوئينگ 747 را در سبد محصولات خود داشت ولي با تغيير سياست خود در اين زمينه اعلام كرده بود كه از اين پس تمام هواپيماهاي خود را از هواپيماهاي با برد دور و نزديك با دو موتور عرضه خواهد كرد. موضوعي كه در محصول جديد خود يعني بوئينگ 777 كه اندك زماني بعد از مدل جديد چهار موتوره ايرباس به بازار عرضه كرده بود مشهود بود.

در اين بين مشتريان نيز نظرات مختلفي داشتند. سر ريچارد برانسون صاحب گروه تجاري ويرجين كه آن روزها ايرباس 340 را براي پروازهاي روي آتلانتك خود برگزيده بود ادعا مي‌كرد كه در نظرسنجي انجام شده توسط اين شركت 17 – 18 درصد مسافران ترجيح مي‌دهند كه در مسيرهاي دور با هواپيماي چهار موتوره پرواز كنند تا دو موتوره. وي معتقد بود كه هر چند اين درصد رقم بالايي نيست ولي در هواپيمايي داراي اهميت مي‌باشد مضافا اينكه وي اعتقاد داشت كه اگر مسافران انتخابهاي بيشتري براي پرواز با هواپيماي 4 موتوره داشته باشند اين رقم بالاتر هم خواهد بود. موضوعي كه البته مورد تاييد مديرعامل كنتينتال نبود و وي معتقد بود كه ايرباس با اين تبليغ خود باعث وحشت در بين مسافران شده است.

ريچارد برانسن در تاييد ادعاي خود اضافه مي‌كرد كه برابر مقررات ايمني اگر يك موتور از دو موتور هواپيماهاي دو موتوره از كار بيافتد خلبان ناچار به فرود اضطراري مي‌باشد موضوعي كه در صورت از كار افتادن يكي از چهار موتور صادق نبوده و خلبان مي‌تواند تا مقصد به پرواز خود ادامه دهد. موضوعي كه هر چند منطقي به نظر مي‌رسيد ولي با توجه به پيشرفتهاي تكتولوژيكي در ساخت موتور و قابليت اطمينان بالاي موتورهاي جت تقريبا قابل چشم پوشي است. نگاهي به آمار سالهاي گذشته در خصوص تعداد فرودهاي اضطراري ناشي از ازكارافتادن يك موتور مويد آن مي‌باشد.

به عنوان مسافري كه تجربه سفرهاي طولاني (بيش از 8 ساعت) را با هر دوي اين هواپيماها داشته‌ام بايد اعتراف كنم كه از لحاظ راحتي و آرامش داخل كابين كه اولين گزينه مهم براي مسافر مي‌باشد تفاوتي بين اين دو هواپيما احساس نكردم و حتي در هنگام پرواز با 777 هرگز اين احساس عدم امنيت را نداشتم كه در حال پرواز با هواپيماي دو موتوره بر فراز اقيانوس هستم و در صورت از كار افتادن يكي از موتورها چه خواهد شد.

بنابراين زمانيكه مسافران به عنوان مشتريان شركتهاي هواپيمايي چنين دغدغه‌اي نداشه و با آرامش خاطر با هواپيماي دو موتوره بر فراز اقيانوس پرواز كنند بديهي است كه شركتهاي هواپيمايي در انتخاب مدل بهينه هواپيما براي خريد به دنبال كاراترين مدلي هستند كه داراي كمترين هزينه براي آنها باشد تا بتوانند از اين طريق سود خود را حداكثر كنند. در اين خصوصو مي‌تواند گفت كه مهم‌ترين دليلي كه باعث شكست پروژه ايرباس 340 و عدم اقبال شركتهاي هواپيمايي به اين مدل شد مصرف سوخت بالاي اين هواپيما در مقايسه با رقيب جديدش بوئينگ 777 بود. در دوراني كه به دليل قيمتهاي سرسام آور نفت شركتهاي هواپيمايي هزينه‌هاي هنگفتي بابت سوخت جت مي‌پردازند، بعضا تا 40 درصد هزينه‌هاي عملياتي خود، بديهي است كه در جستجوي مدلهايي هستند كه تا حد ممكن از اين منظر بهترين كارايي را برايشان داشته باشند. به همين دليل است كه ايرباس در طي 24 سال عمر اين مدل تنها موفق شد 375 فروند از آن را به فروش برساند در حاليكه در دو سال اخير هيچ سفارش جديدي دريافت نكرد ولي در مقابل بوئينگ در سال 2011 به تنهايي 200 سفارش جديد براي بوئينگ 777 دريافت كرده و از ابتداي معرفي اين مدل تاكنون نيز 1236 درخواست خريد از مشتريانش داشته كه تاكنون 977 فروند آن را تحويل داده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>